Οι κραυγές και η ουσία της αντιπαράθεσης στην Βουλή

Με μόνο όφελος την πρωθυπουργική εξαγγελία ότι η συζήτηση για την συνταγματική αναθεώρηση ξεκινά εντός Μαΐου, η χθεσινή συζήτηση στην Βουλή για το κράτος δικαίου μας άφησε την γνώριμη, πικρή γεύση, που τόσες άλλες αντίστοιχες κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις μας έχουν προσφέρει κατά το παρελθόν.

Ιαχές αντί συζήτησης, κραυγές αντί επιχειρημάτων και φυσικά πόλωση, που καθιστά ακόμη δυσκολότερη την εξεύρεση της απαραίτητης – κατά το ίδιο το Σύνταγμα - συναίνεσης για την προώθηση της αναθεώρησής του.

Γεγονός που επεσήμανε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, λέγοντας ότι «έχουμε όλοι μια ευθύνη, να ξεκινήσουμε, παρά το γεγονός ότι το κλίμα προφανώς σε αυτή την αίθουσα δεν προσφέρεται για τέτοιες συζητήσεις» και διερωτώμενος εάν «είμαστε σε θέση να κάνουμε μια φυγή προς τα εμπρός;»

Το δε ακραίο στοιχείο που κατέστησε εντελώς αντιπαραγωγική τη χθεσινή συζήτηση στην Βουλή για το κράτος δικαίου, είναι η λογική συμψηφισμού που κυριάρχησε από την πλευράς της κυβέρνησης με ευθεία αναφορά του κ. Μητσοτάκη στην «δημόσια» ομολογία του αειμνήστου Θεόδωρου Πάγκαλου η οποία συνοψίζεται στο «να κλέψουμε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα αλλά με μέτρο».

Αυτή τη λογική υπερασπίστηκε χθες ο πρωθυπουργός, επικαλούμενος τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ, της Κομισιόν, του Economist και άλλων, βάσει των οποίων η Ελλάδα ανεβαίνει σκαλιά στην διεθνή κατάταξη από πλευράς διαφάνειας και ύπαρξης συνθηκών κράτους δικαίου;

Μα ακριβώς αυτήν τη λογική υπηρετούσε και το περίφημο «μαζί τα φάγαμε» επίσης του αειμνήστου Πάγκαλου. Αυτή η λογική, δε, είναι εκείνη που επικαλούνται όσοι υποστηρίζουν ότι «όλοι οι πολιτικοί ίδιοι είναι» και άρα «γιατί να πάω να ψηφίσω;»

Πρόκειται, όμως, περί μίας μηδενιστικής λογικής, η οποία, αν και δύναται να εξυπηρετήσει στενά κομματικά συμφέροντα σε μία συζήτηση όπως η χθεσινή στην Βουλή, αποδεικνύεται επιζήμια για την πολιτική ζωή του τόπου και του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει τους πολιτικούς του ταγούς το εκλογικό σώμα.

Το πλέον αποκαρδιωτικό της υπόθεσης είναι, δε, το γεγονός ότι οι καίριας σημασίας παρεμβάσεις που απαιτούνται για την βελτίωση των συνθηκών υπό τις οποίες διεξάγεται ο αγώνας για την επικράτηση κράτους δικαίου στη χώρα μας, ήτοι ο διαχωρισμός των εξουσιών, με τον τερματισμό του διορισμού των ηγεσιών των τριών ανωτάτων δικαστηρίων από την κυβέρνηση, απαιτεί το μόνο στοιχείο που έλειπε από τη χθεσινή συζήτηση στην Βουλή: την συναίνεση.

Προφανώς, όχι γενικώς και αορίστως την ευρεία συναίνεση του πολιτικού κόσμου αλλά εκείνην που θα επιτρέψει την τροποποίηση καίριων σημείων του Συντάγματος τα οποία στέκουν σήμερα ως ανάχωμα στην επικράτηση κράτους δικαίου στην πατρίδα μας.

Με άλλα λόγια, πέραν του άρθρου 90 για την ηγεσία της Δικαιοσύνης, το διαβόητο άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών στέκει ως προφανής προϋπόθεση για την απονομή δικαιοσύνης και στους πολιτικούς από τους «φυσικούς» δικαστές όλων των υπολοίπων. Ενώ σαφής είναι η ανάγκη, για σειρά λόγων που δεν είναι της παρούσης και η αναθεώρηση σειράς άλλων συνταγματικών προβλέψεων, όπως αυτές που αφορούν την μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, την εκλογή της ηγεσίας των ανεξάρτητων αρχών, την διαφάνεια των οικονομικών των κομμάτων κ.ά.

Με συζητήσεις, όμως, όπως η χθεσινή στη Βουλή, ας μην ελπίζουμε ότι θα πάμε μακριά. Στα ίδια και στα ίδια θα μείνουμε και σε ακόμη χειρότερα.