Συνάντηση με τον υπουργό απασχόλησης και κοινωνικής προστασίας Π. Παναγιωτόπουλο πραγματοποίησε σήμερα η ΓΣΕΕ για τον καθορισμό της θεματολογίας του Εθνικού Συμβουλίου Απασχόλησης που θα συνεδριάσει τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου.

Σε σχετική ανακοίνωση αναφέρεται πως η ΓΣΕΕ κατέθεσε τις απόψεις και τις προτάσεις των θεμάτων που πρέπει να συζητηθούν στην Επιτροπή, ξεκαθαρίζοντας για μια ακόμη φορά με απόλυτο τρόπο ότι:

* Οι διαπραγματεύσεις και οι διεκδικήσεις της, της ΕΓΣΣΕ δεν συνδέονται και δεν εμπλέκονται με τις συζητήσεις και τις διαβουλεύσεις της Εθνικής Επιτροπής Απασχόλησης.

* Οι προτάσεις και η θεματολογία των 10 σημείων που πρότεινε να συζητηθούν στην Επιτροπή, στοχεύουν στην αντιμετώπιση της ανεργίας, και στη λύση των προβλημάτων των εργαζομένων, και όχι στην διεύρυνση των προνομίων των εργοδοτών και στην ενίσχυση της υπερ-κερδοφορίας των επιχειρήσεων.

----- Η επιστολή της ΓΣΕΕ

Κύριε Υπουργέ,

Ενόψει της προγραμματικής σύγκλισης της Εθνικής Επιτροπής Απασχόλησης και της συνάντησης για την προετοιμασία της, σας παρουσιάζουμε γραπτά τις προτάσεις της Συνομοσπονδίας αναφορικά με το κρίσιμο ζήτημα της αντιμετώπισης της ανεργίας, προκειμένου αφενός να ληφθούν υπόψη κατά την κατάρτιση της ημερήσιας διάταξης και αφετέρου να προσδιορίσουν με σαφήνεια το πλαίσιο εντός του οποίου είμαστε διατεθειμένοι να διεξάγουμε γόνιμο και καλόπιστο διάλογο.

Βεβαίως, η ανεργία ως φαινόμενο αλλά και ως δράσεις αντιμετώπισής της, είναι πολυπαραγοντική και απαιτείται ο συντονισμός όχι μόνο των κοινωνικών φορέων αλλά κυρίως των Υπουργείων (Απασχόλησης, Οικονομίας, Ανάπτυξης, κ.ά.) και των κρατικών φορέων άσκησης πολιτικών (π.χ. ΟΑΕΔ).

Η επιμονή των εργοδοτικών οργανώσεων να χρησιμοποιούν ως πρόσχημα την ανεργία – για την ύπαρξη της οποίας οι ευθύνες των μελών τους είναι τεράστιες αν όχι αποκλειστικές – για να θέσουν ζητήματα ισχύος και εύρους των Συλλογικών διαπραγματεύσεων ή απορύθμισης περαιτέρω των εργασιακών σχέσεων, ’όχι μόνο δεν μας βρίσκει σύμφωνους, αλλά απολύτως εχθρικούς με ότι αυτό συνεπάγεται στην εξέλιξη του όποιου διαλόγου και βεβαίως στην ένταση της κοινωνικής δυσαρέσκειας και στην αγωνιστική εκδήλωσή της.

Με διάθεση θετικής συνεισφοράς θέτουμε στο επίκεντρο της συζήτησης για την ανεργία τα εξής βασικά σημεία:

1ον. Σύνδεση των επιδοτήσεων του αναπτυξιακού νόμου με τη δημιουργία θέσεων εργασίας.

2ον. Συμπληρωματικότητα των ενεργητικών με τις παθητικές πολιτικές απασχόλησης, αντί των σχέσεων υποκατάστασης που παρατηρούνται σήμερα.

3ον. Μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών και άμεση εφαρμογή του 35ωρου σε επιχειρήσεις έντασης κεφαλαίου και τεχνολογίας.

4ον. Υποχρέωση των επιχειρήσεων να καλύπτουν τουλάχιστον το 50% των ασφαλιστικών εισφορών σε εργαζόμενους που απολύουν και έχουν συμπληρώσει το 55ο έτος της ηλικίας τους, για περίοδο 5 ετών σε περιοχές υψηλού δείκτη ανεργίας.

5ον. Επιδότηση κατά προτεραιότητα σε κλάδους με αυξημένα και πολλαπλασιαστικά φαινόμενα ως προς την απασχόληση.

6ον. Δημιουργία ειδικού κωδικού στον προϋπολογισμό με πόρους, που θα προέρχονται από τους έχοντες και κατέχοντες, που θα κατευθύνονται στην επιδότηση πρόσληψης μακροχρονίως ανέργων.

7ον. Αύξηση στα 20.000 € του αφορολόγητου για 2 χρόνια για όσους εργαζόμενους είναι μέχρι 30 ετών και ήταν πέραν της διετίας άνεργοι πριν την πρόσληψή τους.

8ον. Πλήρης φορολογική απαλλαγή του συνόλου των ατομικών δαπανών για την επαγγελματική κατάρτιση ανέργων και εργαζόμενων.

9ον. Αλλαγή του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας του ΛΑΕΚ σύμφωνα με την κοινή πρόταση των φορέων.

10ον. Κατάρτιση και υλοποίηση εξειδικευμένων μεσο-μακροπρόθεσμων αναπτυξιακών σχεδίων μέσω του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων σε περιοχές θύλακες ανεργίας.

Ευνόητο είναι πως ιδιαίτερα για τα μέτρα προστασίας των ανέργων (π.χ. διεύρυνση επιδόματος και επιμήκυνση χρόνου χορήγησής του) απαιτούνται σχέδιο και πόροι, τα οποία απουσιάζουν από τις εξαγγελίες και από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Βεβαίως θα πρέπει να απαντηθεί από τους συνομιλητές μας, πώς είναι δυνατόν να ”ομνύουν” στην κοινωνικά υπεύθυνη οικονομική ανάπτυξη και οι προτάσεις τους – σχεδόν όλες – να κατατείνουν στην ενοχοποίηση του κόστους εργασίας και στην ασφάλεια του εργαζόμενου.

Ο στοιχειώδης σεβασμός της υπογραφής τους στα θεσμικά κείμενα απαιτεί από τους εκπροσώπους των εργοδοτικών οργανώσεων να επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους έναντι των απαραίτητων ρυθμίσεων που εισήγαγε για τις υπερωρίες ο Ν.3385/05 και να προσφύγουν στη συλλογική διαπραγμάτευση και όχι στη νομοθετική αυθαιρεσία για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

Εξ΄ όσων συνοπτικά σας εκθέσαμε, αντιλαμβάνεστε ότι η συμμετοχή μας στις συζητήσεις υπακούει στη λογική εξεύρεσης λύσεων για την ανακούφιση των ανέργων και την τόνωση της απασχόλησης και όχι για την ”ανακούφιση” των εργοδοτών και την τόνωση της κερδοφορίας των επιχειρήσεών τους.

Είναι προφανές ότι η εξέλιξη και η κατάληξη του διαλόγου θα εξαρτηθεί από τη στόχευση των προτεινόμενων μέτρων και κυρίως από τη θέληση να αντιμετωπιστεί η ανεργία με έμφαση βεβαίως σε κλάδους που πλήττονται περισσότερο και περιοχές-θύλακες, όχι όμως εις βάρος της εργασίας και των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Απαιτούνται επιστημονικές μελέτες και ουσιαστικές κλαδικές και περιφερειακές έρευνες που θα εντοπίζουν όχι απλά τα συμπτώματα αλλά τις αιτίες των προβλημάτων και θα αναζητούν τις βέλτιστες εναλλακτικές αναπτυξιακές λύσεις στην προοπτική ενός νέου αναπτυξιακού παραγωγικού υποδείγματος που θα αποφέρει οικονομική ανάπτυξη με απασχόληση, ασφάλεια και ασφάλιση.

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να αναζητούνται βεβιασμένα λύσεις ”στο πόδι”,προκειμένου να καλυφθούν επικοινωνιακές ανάγκες ή άμεσες απαιτήσεις των εργοδοτών.

Οι αδύναμοι και χωρίς όπλα είναι πρωτίστως οι άνεργοι και ακολουθούν οι εργαζόμενοι που βιώνουν την αυθαιρεσία – κρατική και εργοδοτική – και την καθημερινή ανασφάλεια.