Μπορεί να ξεχνώ πως δεν είμαι η βιολογική της μητέρα, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που την υιοθέτησα

Θυμάμαι την Μαρία από παιδί. Μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, μοιραστήκαμε για χρόνια το ίδιο θρανίο, μαζί στο φροντιστήριο, φοιτήτριες στην ίδια πόλη, μαζί στην αγωνία του πρώτου μας φιλιού κι ο γάμος μας με λίγους μήνες διαφορά. Από μικρές όλα μαζί. Όλα, εκτός από ένα: την εγκυμοσύνη.

Θυμάμαι την Μαρία να κλαίει και να λέει πως νιώθει ανίκανη και άχρηστη. Ανάπηρη. Το νέο πως δεν μπορεί να κάνει παιδιά της ρούφηξε όλη της την ενέργεια. Το γέλιο της δεν στόλιζε πια το πρόσωπό της και η απελπισία της την κράταγε για ώρες στο κρεβάτι. Η λύση της υιοθεσίας προτάθηκε νωρίς αλλά η διαδικασία πήρε χρόνια. Τελικά, όμως, τα κατάφερε. Το κοριτσάκι της είναι σήμερα 7 ετών και η Μαρία η πιο καλή μαμά του κόσμου. Και η ιστορία της είναι τόσο βαθιά μέσα μου χαραγμένη, που θα την θυμάμαι πάντα – όπως και την μέρα που γέννησα.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr