Η δημογραφική κατάρρευση αποτελεί, κατά κοινή ομολογία, τη μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή για τη σύγχρονη Ελλάδα. Πίσω όμως από τους ψυχρούς αριθμούς και τα στατιστικά διαγράμματα, κρύβεται μια σκληρή, ανθρώπινη πραγματικότητα την οποία βιώνω κι εγώ, όπως και χιλιάδες άλλοι γονείς.
Η απόφαση να φέρουμε στον κόσμο ένα τρίτο παιδί δεν ήταν μια απλή επιλογή· ήταν μια κατάθεση ψυχής και πίστης στο μέλλον. Δυστυχώς, αυτή μας η πράξη αγάπης και ελπίδας προσκρούει καθημερινά σε ένα περιβάλλον που μοιάζει να «τιμωρεί», αντί να αγκαλιάζει, τη μεγάλη οικογένεια. Δεν ζητάμε ελεημοσύνη· ζητάμε το δικαίωμα να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με αξιοπρέπεια.
Η καθημερινότητα μιας τρίτεκνης οικογένειας είναι ένας διαρκής, εξαντλητικός μαραθώνιος, όπου η αγωνία για το αύριο επισκιάζει τη χαρά της ανατροφής:
-Η μέγγενη της ακρίβειας: Για εμάς, το super market δεν είναι μια απλή ανάγκη, αλλά μια πηγή καθημερινού άγχους. Η διαρκής ακρίβεια στα τρόφιμα και τα είδη πρώτης ανάγκης μάς αναγκάζει να κάνουμε συνεχείς εκπτώσεις, μετρώντας και το τελευταίο ευρώ για να καλύψουμε τις ανάγκες πέντε ανθρώπων.
-Το στεγαστικό αδιέξοδο: Το σπίτι μας, ο χώρος που θα έπρεπε να προσφέρει ασφάλεια και θαλπωρή, μετατρέπεται σε άλυτο γρίφο. Η εύρεση μιας κατοικίας με επαρκείς χώρους για τρία παιδιά έχει γίνει άπιαστο όνειρο, καθώς τα υπέρογκα ενοίκια διώχνουν τις οικογένειες από τις γειτονιές τους.
-Η αιμορραγία της μόρφωσης: Κάθε γονιός θέλει να προσφέρει το καλύτερο στα παιδιά του. Όμως, το δυσβάσταχτο κόστος των φροντιστηρίων, των ξένων γλωσσών και των δραστηριοτήτων για τρία παιδιά μάς στερεί τον ύπνο, καθώς η δημόσια εκπαίδευση αδυνατεί να σηκώσει αυτό το βάρος αυτοτελώς.
-Η αγωνία των σπουδών: Η επιτυχία ενός παιδιού στο πανεπιστήμιο θα έπρεπε να μας φέρνει δάκρυα χαράς. Για εμάς τους τρίτεκνους, συχνά φέρνει δάκρυα απόγνωσης, όταν η συντήρηση φοιτητικών σπιτιών σε διαφορετικές πόλεις απειλεί να τινάξει τον οικογενειακό προϋπολογισμό στον αέρα.
-Το χαμένο χαμόγελο: Αναγκαζόμαστε να εγκλωβιζόμαστε σε εξοντωτικά ωράρια εργασίας για να τα βγάλουμε πέρα, χάνοντας τις πιο όμορφες στιγμές των παιδιών μας, την ίδια ώρα που οι κρατικές δομές φύλαξης παραμένουν απελπιστικά ελλιπείς.
Η πολιτεία οφείλει να μας κοιτάξει στα μάτια και να περάσει από τα λόγια στις πράξεις, προσφέροντας ουσιαστική ανακούφιση εκεί που πονάει κάθε νοικοκυριό.
Το κράτος πρέπει να δείξει το κοινωνικό του πρόσωπο. Είναι επιτακτική η διεύρυνση των εισοδηματικών κριτηρίων για το Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο (ΚΟΤ Γ) της ΔEΗ και των λοιπών παρόχων. Δεν νοείται να μένουν εκτός προστασίας μεσαία εισοδήματα, όταν οι ανάγκες μιας πενταμελούς οικογένειας για θέρμανση και ρεύμα είναι τεράστιες. Παράλληλα, απαιτούνται γενναίες επιδοτήσεις ενοικίου και άτοκα στεγαστικά δάνεια, ώστε κανένα παιδί να μη μεγαλώνει σε συνθήκες στενότητας.
Επίσης, η διεύρυνση οικονομικών και περιουσιακών κριτηρίων είναι απαραίτητη στην εποχή της ακρίβειας. «Τα παιδιά δεν τρώνε ντουβάρια». Το ότι κληροδοτήθηκε ένα ακίνητο στον γονέα σε ένα απομακρυσμένο χωριό της επαρχίας δεν αποτελεί απαραίτητα πηγή εσόδων για το νοικοκυριό. Το αντίθετο μάλιστα. Αποτελεί πηγή εξόδων, δεδομένης της φορολογίας (ΕΝΦΙΑ κ.τ.λ.).
Τα παιδιά μας δεν είναι τεκμήριο, είναι το μέλλον της χώρας. Η κατακόρυφη αύξηση του αφορολόγητου ορίου ανά παιδί είναι το ελάχιστο χρέος της πολιτείας. Επιπλέον, αποτελεί παραλογισμό η φορολόγηση των οικογενειακών αυτοκινήτων (mini-van ή SUV) ως ειδών πολυτελείας. Για εμάς, ένα μεγάλο όχημα είναι το μοναδικό μέσο για να μετακινηθούμε με ασφάλεια, και όχι επίδειξη πλούτου.
Το κράτος πρέπει να εγγυηθεί την αυτόματη μεταγραφή φοιτητών για τις τρίτεκνες οικογένειες, απαλλάσσοντάς μας από το μαρτύριο να συντηρούμε πολλαπλά σπίτια. Ταυτόχρονα, οι Δήμοι οφείλουν να δημιουργήσουν ένα δίχτυ ασφαλείας, προσφέροντας δωρεάν, ποιοτικές εξωσχολικές δραστηριότητες, δίνοντας σε όλα τα παιδιά ίσες ευκαιρίες στη δημιουργία και τη μάθηση.
Αυτός ο αγώνας όμως δεν αφορά μόνο το κράτος, αλλά ολόκληρη την κοινωνία και την υγιή επιχειρηματικότητα. Οι ιδιωτικές εταιρείες οφείλουν να σταθούν στο πλάι μας με πράξεις εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, προσφέροντας ουσιαστικές εκπτώσεις και ευελιξία στους εργαζόμενους γονείς.
Για να πιάσουν τόπο αυτές οι προσπάθειες, ο επιχειρηματικός κόσμος πρέπει να κρατήσει την πόρτα και την καρδιά του ανοιχτή στις προτάσεις των Συλλόγων Τριτέκνων. Οι άνθρωποι των συλλόγων ζουν το πρόβλημα από μέσα. Ξέρουν πού πονάει η μάνα και ο πατέρας και μπορούν να καθοδηγήσουν την αγορά στη διαμόρφωση προγραμμάτων που θα προσφέρουν πραγματική ανάσα (π.χ. ειδικές τιμές σε βασικά αγαθά, παιδικούς σταθμούς και ιατρική φροντίδα).
Η στήριξη των τριτέκνων δεν είναι μια ψυχρή οικονομική πολιτική· είναι μια πράξη ανθρωπιάς και εθνικής επιβίωσης. Αν αφήσετε εμάς τους γονείς μόνους μας, αφήνετε το μέλλον της χώρας μας να σβήσει. Είναι καιρός να σταματήσουμε να μετράμε τα παιδιά ως βάρος και να αρχίσουμε να τα βλέπουμε ως την ελπίδα μας. Οι λύσεις και οι προτάσεις των συλλόγων μας είναι έτοιμες· το μόνο που χρειάζεται είναι να δείξουμε, ως κοινωνία, ότι μας νοιάζει, πριν να είναι πολύ αργά.