Χρηματιστές έτοιμοι να τα χάσουν… όλα!

Πριν από μερικά χρόνια έχασαν το ”σπίτι” τους, τώρα δεν αποκλείεται να χάσουν και τη… ”φωνή” τους. Μεταξύ της κυριαρχίας των τραπεζών και του δικού τους ατομισμού, οι χρηματιστές κινδυνεύουν να γίνουν είδος προς εξαφάνιση. Μόνο που στις αγορές δεν υπάρχουν… οικολόγοι για να τους προστατεύσουν, γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου.

Δημοσιεύθηκε: 21 Μαΐου 2007 - 07:59

του Γιώργου Παπανικολάου

Όταν η ΕΧΑΕ προσφερόταν προς πώληση από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το euro2day είχε προειδοποιήσει τους χρηματιστές ότι θα χάσουν το ”σπίτι” τους, διότι αρνούνται να επενδύσουν και να σκεφτούν μακροχρόνια.

Δεν είναι μυστικό άλλωστε ότι οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν οι πρώτοι που πούλησαν τα μερίδιά τους, με το που πρωτομπήκε στην αγορά η ΕΧΑΕ.

Κι έκτοτε, βέβαια, βρίσκονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες των επιλογών τους και της νοοτροπίας του… ”δεν υπάρχει αύριο”.

Τα μερίδια αγοράς μικραίνουν, οι εταιρίες τους είτε περιθωριοποιούνται είτε εξαγοράζονται από τις πανίσχυρες τράπεζες, ενώ τα ”σάπια φρούτα” του κλάδου γκρεμίζουν το ίδιο το κύρος του ιδιώτη χρηματιστή.

Τελευταίο πλήγμα για τον κλάδο η υπόθεση των ομολόγων και η κίνηση των μεγάλων τραπεζών να ”τραβήξουν το χαλί” στον ΣΜΕΧΑ, αποχωρώντας από τη σύνθεσή του.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Οι τράπεζες έχουν κάποια κοινά συμφέροντα με τους ιδιώτες χρηματιστές (όσον αφορά στις διαπραγματεύσεις σε θέματα νόμων και ρυθμίσεων), αλλά οι διαφορές μεταξύ τους είναι (προς το παρόν, γιατί στο μέλλον μπορεί να είναι διαφορετικά τα πράγματα) περισσότερες.

Το κύριο θέμα όμως είναι ένα. Η επάρκεια κεφαλαίων. Όπου χρειάζονται περισσότερα κεφάλαια ή μεγαλύτερο κόστος λειτουργίας, οι τράπεζες πλεονεκτούν. Όπου χρειάζεται περισσότερη ευελιξία και προσωπική επαφή, πλεονεκτούν οι ”μικροί”.

Κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει καθώς κάθε πλευρά προσπαθεί να φέρει την αγορά στα μέτρα των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της.

Οι τράπεζες ελέγχουν την ΕΧΑΕ (ή τουλάχιστον το διοικητικό της συμβούλιο) κι έχουν άλλο συλλογικό όργανο, την Ένωση Τραπεζών (που εκπροσωπείται και στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς και στη διοίκηση του Χ.Α.) για τα καίρια ζητήματα που τις απασχολούν.

Οι χρηματιστές έχουν μόνο τον ΣΜΕΧΑ. Αν δεν ενεργήσουν με απόλυτη σύμπνοια, αν δεν δείξουν προς τα έξω ότι έχουν σοβαρότητα, παρεμβατικότητα, αλλά και την ικανότητα να αναβαθμίσουν τον κλάδο τους, τότε δεν θα έχουν χάσει απλώς τη φωνή τους. Θα έχουν χάσει τα πάντα και είτε θα σβήσουν είτε θα μετατραπούν σε ΕΛΔΕ… πολυτελείας!

Κι όμως όλα δείχνουν ότι οι ίδιοι είναι διαιρεμένοι, ότι έχουν χωριστεί σε μικρές ”φράξιες” που εκφράζουν συσχετισμούς του παρελθόντος κι ότι κάποιοι εξ αυτών δεν τολμούν να πάνε έστω και λίγο ”κόντρα στο ρεύμα”, ελπίζοντας ότι έτσι κατατάσσονται με το μέρος των ισχυρών και θα ”γλιτώσουν”.

Στην πράξη αυτό δεν συμφέρει την ίδια την αγορά.

Τα χρηματιστήρια δεν πρέπει να κινούνται μόνο από τις τράπεζες, ούτε συμβαίνει πουθενά στον κόσμο ο ίδιος κλάδος να ελέγχει πλήρως την αγορά, να είναι ο κυριαρχικά μεγαλύτερος πελάτης της, αλλά και ο κυριαρχικός μεσολαβητής σε αυτήν!

Οι χρηματιστές οφείλουν να κοιτάξουν προς τα έξω, να δουν τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, να αξιοποιήσουν τα πλεονεκτήματα του μικρού μεγέθους και την τεχνογνωσία τους, για να βελτιώσουν το επίπεδο της αγοράς, ακόμη κι αν χρειαστεί να ξεκαθαρίσουν οι ίδιοι τα ”σάπια φρούτα” μεταξύ τους.

Στον χρηματοοικονομικό χώρο ”τζάμπα γεύμα” δεν υπάρχει. Ούτε βέβαια υπάρχει χώρος για κραυγές και ”επαναστάσεις” χωρίς αντίκρισμα κι επιχειρήματα.

Οι χρηματιστές δεν πρόκειται να βρουν λύσεις σε κάποια παράδοξη μετάλλαξη του παραδοσιακού… συνδικαλισμού. Ο ΣΜΕΧΑ δεν είναι εργατικό σωματείο.

Ουδείς, για παράδειγμα, νοιάζεται για το αν μια χρηματιστηριακή θα πληρώσει 1.000 ευρώ τον χρόνο παραπάνω ή παρακάτω στην ΕΧΑΕ για μια ηλεκτρονική σύνδεση, εκτός από τον… ιδιοκτήτη της.

Αν οι χρηματιστές -παραδοσιακοί και νεότεροι- θέλουν να επιβιώσουν, πρέπει πράγματι να ενωθούν ώστε ο ΣΜΕΧΑ να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη παρέμβαση στα σημαντικά θέματα.

Η παρέμβαση όμως σε αυτή την αγορά έρχεται με κύρος και με στοιχειοθετημένα επιχειρήματα, τα οποία πρέπει πάντα να είναι προς όφελος των επενδυτών και του ελεύθερου ανταγωνισμού στην αγορά.

Μόνον σε τέτοια θέματα, που στην ουσία θα προασπίζουν την καλύτερη, τη διαφανή αλλά και την πιο ευέλικτη λειτουργία της αγοράς, μακριά από ολιγοπώλια και προς όφελος του πελάτη, του ιδιώτη επενδυτή, θα μπορέσει ο ΣΜΕΧΑ να έχει αποτελεσματική παρέμβαση.

Διότι θα έχει και τη στήριξη της ”κοινής γνώμης”, των εκατοντάδων χιλιάδων επενδυτών-πολιτών που εξυπηρετούνται από τα μέλη του.

Υ.Γ.: Η περίφημη πλέον οδηγία MIFID, αλλά και οι αλλαγές στο ίδιο το μετοχολόγιο της ΕΧΑΕ (όπου το μερίδιο των ελληνικών τραπεζών είναι πια ξεκάθαρα μειοψηφικό) δείχνουν ότι στις αγορές κεφαλαίων ”τα πάντα ρει”. Στο εγγύτατο μέλλον οι εξελίξεις ίσως να είναι απρόβλεπτες.

Οι ”μεγάλοι” του σήμερα ίσως να διαπιστώσουν μελλοντικά ότι δεν είναι και τόσο… μεγάλοι.

Πιθανόν και οι τράπεζες να μετανιώσουν στο μέλλον που δεν έχουν εξετάσει σοβαρά μια συμβιβαστική λύση, μια λύση που θα τους προσέφερε 2-3 θέσεις στο διοικητικό συμβούλιο του ΣΜΕΧΑ μέσα από προσυμφωνημένες διαδικασίες.

Διότι το να διεκδικούν την πλειοψηφία και στον ΣΜΕΧΑ, όταν ελέγχουν σχεδόν όλα τα υπόλοιπα ”μετερίζια” της αγοράς, σίγουρα δεν είναι ”κομψό”, έστω για τα μάτια του κόσμου, δεν είναι όμως και ρεαλιστικό.

Καιρός υπάρχει ακόμη.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.